Fizykoterapia jest jedną z metod fizjoterapii. Jest formą leczenia wykorzystującą bodźce fizykalne, takie jak:
- prąd elektryczny
- ciepło i zimno
- światło
- ultradźwięki
- pola magnetyczne
- wodę w postaci natrysków i kąpieli.
Sposób działania zależy od rodzaju bodźca, jego siły (natężenie i czas działania) oraz od reaktywności organizmu.
Np. skóra poddana działaniu promieni słonecznych staje się brązowa. Bodźcem jest promieniowanie ultrafioletowe,
reakcją (nie jedyną) - wydzielenie barwnika - melaniny. Jeżeli ekspozycja na słońce będzie krótka - opalenizny nie będzie.
Jeśli zbyt długa i w porach silnego nasłonecznienia - dojdzie do poparzenia. U osób o jasnej karnacji ciała nawet małe dawki
promieniowania mogą wywołać niepożądane reakcje. Różne bodźce wywołują różne reakcje. Ciepło rozszerza naczynia krwionośne - zimno
je zwęża. Ultradźwięki zmniejszają napięcie mięśni - elektrogimnastyka zwiększa lub zmniejsza w zależności od parametrów prądu.
Prądy impulsowe o odpowiednich parametrach działają także przeciwbólowo. Dobierając rodzaj bodźca oraz jego natężenie osiąga się
zamierzony efekt leczniczy. Niektóre zabiegi fizykalne oddziałują bezpośrednio na funkcje życiowe komórki, usprawniając je
(biostymulacja). W ten sposób pobudzają naturalne możliwości organizmu do walki z chorobą.
Fizykoterapię można stosować jako leczenie uzupełniające lub jako podstawową formę leczenia. Można ją stosować kiedy zawiodły
inne formy leczenia a istnieją wskazania do leczenia fizykoterapią. Można ją łączyć z farmakoterapią. Czasami skutki uboczne
działania leku wymuszają zaprzestanie jego stosowania np.: niektóre leki o działaniu przeciwbólowym i przeciwzapalnym, stosowane
w leczeniu chorób narządu ruchu, szczególnie o charakterze przewlekłym, mogą podrażniać przewód pokarmowy, zwłaszcza u osób
chorych na chorobę wrzodową. Pomocne wtedy mogą być zabiegi z zakresu fizykoterapii o działaniu przeciwbólowym i przeciwzapalnym.
Fizykoterapia prawie nie powoduje skutków ubocznych. Stosuje się ją również jako postępowanie przygotowujące do stosowania innych
metod fizjoterapii lub osteopatii np.: rozgrzanie tkanek przed masażem, lub krioterapia (stosowanie zimna) przed ćwiczeniami
czyli kinezyterapią.
Niektóre zabiegi fizykalne nie wymagają specjalnego przygotowania. Np. pole magnetyczne niskiej częstotliwości można wykonywać
"przez ubranie". Inne zabiegi jak laseroterapia czy jonoforeza wymagają odsłonięcia (do gołej skóry) okolicy, której dotyczy zabieg.
Niektóre bodźce fizykalne nie drażnią receptorów czuciowych rozmieszczonych na naszej skórze. Wykonywanie zabiegów z wykorzystaniem
takich bodźców nie wiąże się z żadnymi odczuciami (np. pole magnetyczne). Inne bodźce takie jak prąd elektryczny podrażniają
zakończenia nerwów czuciowych. Może to być odbierane jako mrowienie lub szczypanie. Bardzo silne odczucia, takie jak pieczenie
czy ból, podczas wykonywania zabiegów, są nieprawidłowe i należy je bezzwłocznie sygnalizować. Po zabiegach silnie rozgrzewających
należy, szczególnie w chłodne dni, odczekać przed wyjściem kilkanaście minut na częściowe ustąpienie odczynu po zabiegu. Zabiegi
z zakresu elektroterapii powodują powstanie odczynu w postaci zaczerwienienia w miejscu, w którym do skóry przyłożona była elektroda.
Jest to zjawisko prawidłowe. Odczyn ten ustępuje w ciągu kilkudziesięciu minut.
więcej...
Krioterapia miejscowa polega na przyłożeniu przy pomocy specjalnego aplikatora bardzo niskiej
temperatury, która dostarczana jest do miejsca zmienionego chorobowo. Zabieg zamrażania i rozmrażania powtarza się w jednym cyklu
kilkukrotnie. Doprowadza to do zamarzania zawartości komórek, pękania błon biologicznych i w konsekwencji destrukcji tkanki.
Krioterapia miejscowa stosowana jest do leczenia:
- zmian skórnych łagodnych i złośliwych (np. brodawki skórne, choroba Bowena)
- zmian powstałych na błonach śluzowych (np. leukoplakia, pachydermia,
kłykciny kończyste)
- destrukcji zmian łagodnych i nowotworowych w obrębie jamy brzusznej, zwłaszcza wątroby (np.
naczyniak)
Krioterapia ogólna polega na poddaniu całego ciała przez krótki czas (do 3 minut) działaniu bardzo niskich temperatur (około -150 °C).
Powodować to ma reakcje organizmu na zimno, które są korzystne w leczeniu wielu chorób.
Krioterapię można stosować m.in w takich przypadkach jak:
- zapalenia stawów (reumatoidalne, młodzieńcze przewlekłe, reaktywne, łuszczycowe, zesztywniające zapalenie kręgosłupa)
- zmiany zapalne stawów o podłożu metabolicznym - dna moczanowa
- przewlekłe zapalenie kręgosłupa szyjnego
- zespół bolesnego barku
- zapalenie okołostawowe ścięgien, torebki stawowej i mięśni
- zespół fibromialgii (choroby reumatyczne tkanek miękkich)
- zwichnięcie i skręcenie urazowe stawów
- uszkodzenie łąkotki
- naderwanie ścięgien i mięśni
- zwalczanie przewlekłego i patologicznego bólu (metoda zachowawcza)
- zwalczanie odruchowej i ośrodkowej spastyczności mięśni w procesie rehabilitacji neurologicznej
- ostre i zadawnione urazy sportowe i pooperacyjne
oraz dla odnowy biologicznej
- przemęczonych fizycznie i psychicznie osób dorosłych
- sportowców wyczynowych
więcej...
Jontoforeza (wg Wikipedii) to zabieg elektroleczniczy,
polegający na wprowadzeniu do tkanek siłami pola elektrycznego jonów działających leczniczo. Jony wprowadzone tą drogą do skóry
gromadzą się w niej na granicy naskórka i skóry właściwej, w pobliżu powierzchownej sieci naczyń krwionośnych, skąd zostają
odprowadzane z prądem krwi w głąb ustroju.
Najczęściej stosowanymi środkami są: histamina, voltaren, profenid, jod, wapń, lignokaina, itd. Jonoforeza jest stosowana
w leczeniu zwyrodnieniowych i zapalnych schorzeń narządów ruchu, w uszkodzeniach nerwów, miejscowego zaburzeniach ukrwienia tkanek.
więcej...
Lampa sollux – zabieg ciepłoleczniczy wykorzystujący promieniowanie podczerwone o długości fali 800-1600 nm.
Zabieg światłoleczniczy lampą sollux stosuje się w takich przypadkach jak:
- przewlekłe procesy zapalne i reumatyczne stawów
- stany pourazowe kończyn
- przewlekłe stany zapalne jamy nosowej, zatok przynosowych, ucha zewnętrznego i stawów żuchwy
- przewlekłe i podostre stany zapalne nerwów obwodowych
- mięśniobóle
- zapalenie nerwów czaszkowych II i VII
- półpasiec
- odmrożenia
- oparzenia
- przykurcze
- trudno gojące się rany
- trądzik różowaty, młodzieńczy
- stany po zapaleniu bakteryjnym i uszkodzeniu skóry promieniami RTG.
- przygotowanie do masażu, kinezyterapii i zabiegów z zastosowaniem prądu.
Przeciwwskazaniami do tego typu zabiegów jest m.in.:
- czynna gruźlica płuc
- niewyrównane wady zastawkowe
- skłonność do krwawień, miesiączka
- nadciśnienie tętnicze
- ciąża
- zaawansowana miażdżyca naczyń krwionośnych oraz niewydolność krążenia (bezwzględnie przeciwwskazane)
- niskie ciśnienie krwi
- nowotwory
- nadczynność tarczycy
- obrzęki pochodzenia krążeniowego
- zakrzepowe zapalenie żył
- ostre stany zapalne
Diadynamik – to prądy modulowane małej częstotliwości (50 i 100 Hz), powstałe przez nałożenie na prąd stały
prądu sinusoidalnego.
Prądy Diadynamik
- mają silne działanie przeciwbólowe
- zmniejszają napięcie mięśniowe
- rozszerzają naczynia krwionośne
- wpływają na przewodnictwo nerwowe
Diadynamik stosuje się w leczeniu zespołów bólowych kręgosłupa, nerwobólach, chorobie zwyrodnieniowej stawów, stanach pourazowych,
zanikach mięśni z nieczynności, porażenia obwodowego nerwu twarzowego, półpaśca, odmrozin, obrzęków na tle zaburzeń odżywczych.
Magnetoterapia (potocznie Magnetronik) polega na stosowaniu zmiennego pola magnetycznego. Pod jego wpływem jony znajdujące się
w komórkach ciała ulegają przemieszczeniom, powodując hiperpolaryzację błony komórkowej i tym samym wzmagają przemianę materii. Poprawione ukrwienie w komórce
poprzez działanie pola magnetycznego wywołuje podniesienie ciśnienia parcjalnego tlenu, co powoduje lepsze wykorzystanie tlenu przez komórkę.
Zalety magnetoterapii:
- pole magnetyczne przenika równomiernie przez wszystkie części ciała ludzkiego
- zabiegi mogą być dokonywane przez ubranie, gips, bandaże itp., które nie stanowią przeszkody dla pola magnetycznego
- metal nie stanowi przeciwwskazań do stosowania zabiegu
- szeroki zakres wskazań wraz z możliwością oddziaływania na tkankę łączną
- magnetoterapia jest metodą nietermiczną
- w magnetoterapii nie znane są działania uboczne
Główne oddziaływanie magnetoterapii:
- uśmierzanie bólu
- zapobieganie stanom zapalnym
- rozluźnianie napiętych mięśni
Leczenie polem magnetycznym przynosi najskuteczniejsze rezultaty w takich schorzeniach, jak:
- leczenie opóźnionych złamań kości
- zespół Sudecka
- zwichnięcia
- skręcenia
- stłuczenia
- uszkodzenia wiązadeł, ścięgien i mięśni
- neuralgie
- nerwobóle
- po operacjach na nerwach obwodowych i splotach nerwowych
- bóle fantomowe, zaburzenia obwodowego układu krążenia
Ponadto wykryto pozytywne oddziaływanie magnetoterapii w poniższych schorzeniach:
- choroby zwyrodnieniowe stawów
- choroby zwyrodnieniowe kręgosłupa
- osteoporoza
- zaniki mięśni po urazie
- zapalenie stawu barkowego
- owrzodzenie podudzi na tle naczyniowym
- zapalenie nerek
- zwapnienie nerek
- astma oskrzelowa
- zapalenie zatok obocznych nosa (chroniczne)
- ostry nieżyt oskrzeli
- zapalenie migdałków
- migrena
- niedowłady
- spastyczność
- nerwoból nerwu trójdzielnego
- nerwoból międzyżebrowy
- ischias (lumbago)
Przeciwwskazania:
- choroba wieńcowa
- ciężkie choroby naczyniowe
- ciąża
- stany przedzawałowe mięśnia sercowego
- krwotoki jelitowe
- osoby z aktywnymi implantami (w tym z rozrusznikiem serca)
- infekcje wirusowe, bakteryjne i grzybicze
- gruźlica
- choroby nowotworowe i stany zagrożenia nowotworowego
Podczas oddziaływania polem magnetycznym można odczuwać delikatną, rytmiczną pulsację.
więcej...
Laseroterapia, a dokładniej biostymulacja laserowa, to reakcja tkanek na naświetlanie słabą wiązką laserową o długości fali świetlnej
od 630 do 1100 nm, co odpowiada barwom od jaskrawej czerwieni, do niewidzialnej podczerwieni. W tym właśnie przedziale
absorbcja wody i barwników zawartych w tkankach jest najmniejsza, co umożliwia głębokie (nawet do 6 cm) wnikanie światła do wnętrza organizmu i tym samym
pozwala uzyskać pożądany efekt terapeutyczny. Biostymulację prowadzi się wyłącznie laserami o małej i średniej mocy, zwykle od 2 do 200 mW.
Terapia laserowa może być stosowana jako monoterapia lub terapia uzupełniająca przy leczeniu farmakologicznym, fizjoterapii i innych metodach leczenia.
Skutki wpływu niskoemisyjnego promieniowania laserowego:
- uśmierzenie bólu
- wpływ przeciwzapalny (np. w RZS)
- przyśpieszenie gojenia się ran i owrzodzeń
- stymulacja systemu odpornościowego
- przyspieszanie formowania kostniny w złamanych kościach
- poprawia przewodnictwo nerwów
- poprawia stan czynnościowy naczyń tętniczych i włosowatych
- działa przeciwbólowo
Zastosowanie niskoemisyjnego promieniowania laserowego:
- traumatologia (medycyna sportowa) i ortopedia
- reumatologia
- neurologia
- dermatologia
- chirurgia
- akupunktura - laseropunktura
Wskazania:
- choroba zwyrodnieniowa stawów
- zespoły bólowe w przebiegu dyskopatii w lędźwiowym i szyjnym odcinku kręgosłupa
- zapalenia okołostawowe
- zespoły powstałe w wyniku przeciążeń mięśni i tkanek miękkich okołostawowych
- zapalenie ścięgien, powięzi, pochewek ścięgnistych i kaletek stawowych
- utrudniony zrost kości
- przewlekłe stany zapalne
- nerwobóle nerwów obwodowych
- neuropatia cukrzycowa
- trudno gojące się rany i owrzodzenia
Przeciwwskazania:
- choroba nowotworowa (bezwzględnie)
- ciąża (bezwzględnie)
- zaburzenia wydzielania gruczołów dokrewnych, szczególnie nadczynność i niedoczynność tarczycy
- nie ustabilizowana cukrzyca
- arytmia
- stany ostrej niewydolności krążenia
- ciężkie zakażenia wirusowe i grzybice
- wysoka gorączka
- nadwrażliwość na światło
- przyjmowanie leków światlouczulających
- choroby umysłowe
- choroba niedokrwienna serca może wymagać kontroli kardiologa w trakcie leczenia, choć aplikowaną zwykle energię, do 12 J na zabieg, uważa się za bezpieczną
Zalety terapii laserowej:
- leczenie bez lekarstw
- aseptyczna, bez możliwości infekcji
- bezbolesna, przyjazna
- atermiczna (nie powoduje podgrzania tkanki)
- pozytywne wyniki badań klinicznych
- brak skutków ubocznych
Ponadto łódzcy lekarze po trzyletnich badaniach udowodnili, że biostymulacja laserowa wpływa korzystnie w walce ze stwardnieniem rozsianym (SM).
Co trzeci traktowany w ten sposób chory reaguje pozytywnie, czyli odczuwa poprawę.
więcej...
na górę